Als politici één dag lang, als hond door het leven zouden gaan, zouden ze iets merken wat in het politieke spel zoek is. Honden zien niet wie er gewonnen heeft of wie er volgens de regels meer recht van spreken heeft. Ze kijken simpelweg naar wat er gebeurt in hun roedel. Zodra er spanning is voelen ze dat direct in hun lijf. Zodra iemand zich buitengesloten voelt merken ze dat in de energie. En zodra iemand roept dat er geen probleem is, terwijl de rest tot aan hun snuit in de problemen staat, weet een hond dat de roedel uit balans is.
In de hondenwereld draait het namelijk niet om wie het hardst roept. Het draait om vertrouwen, duidelijkheid en eerlijk gedrag. Als een hond ziet dat een deel van de groep wordt weggezet als lastposten, gaat hij niet stoer blaffen over wie er gelijk heeft. Hij gaat kijken waarom die spanning er is. Hij voelt de scheefgroei meteen, omdat hij niet is afgeleid door woorden, partijprogramma’s of slimme slogans. Hij ziet alleen gedrag. En gedrag liegt nooit.
Daarom zou een hond bij deze kabinetsformatie waarschijnlijk even met zijn kop schuin gaan zitten. Vervolgens zou hij rustig door de kamer lopen om te kijken wie er buitengesloten is, wie te veel druk zet, wie onzeker is en wie doet alsof er niets aan de hand is. Hij zou meteen zien dat je nooit een stabiele roedel bouwt, door een groot deel van de groep te negeren. Dat werkt bij honden niet en bij mensen al helemaal niet.
Het mooie is dat honden laten zien dat verschil in denken niet het probleem is. Het probleem ontstaat zodra je stopt met luisteren. Een roedel functioneert pas wanneer iedereen wordt gezien, ook degenen die een andere kant op willen snuffelen. Als politici dat zouden begrijpen zouden ze een stuk minder schreeuwen dat alles goed gaat of juist alles mis is. Ze zouden eerst kijken naar het gedrag en naar wat dat gedrag eigenlijk vertelt.
Misschien is dat wel de grootste les die wij van honden kunnen leren. Je kunt pas vooruit wanneer de hele roedel meedoet. En dat werkt een stuk beter dan elkaar vanuit de verte proberen te overtuigen, terwijl de ene helft al kopje onder staat en de andere helft roept dat het water helemaal niet bestaat.